«Κοινωνικές Δομές και Τρόποι Παραγωγής».

Οι κοινωνικές δομές οργανώνονται, όπως εδραιωμένα εκτιμάται από τη θεωρία, στη βάση των τρόπων συγκρότησης της παραγωγής και με στόχο την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Η κοινωνία μεταβάλλεται, ακόμη, και μετά από ευρείες ιστορικές αδράνειες. Είναι μια από τις πιο καίριες συζητήσεις της νεώτερης και της σύγχρονης κοινωνιολογικής θεώρησης ή και αντιπαράθεσης, ότι η βασική αιτία της παρακμής και της αλλαγής στις κοινωνικές δομές συνδέεται με την εδραίωση νέων και αποδοτικότερων τρόπων παραγωγής. Μια από τις πιο σημαντικές αντιπαραθέσεις αφορούν στη μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Τα πεδία των αντιπαραθέσεων, μεταξύ άλλων, είναι και τα ακόλουθα: α) Η χρονική περίοδος της μετάβασης, β) Το βασικό πεδίο της εναρκτήριας φάσης (πόλη ή ύπαιθρος), γ) Ο χαρακτήρας της μετάβασης (εξελικτική ή επαναστατική διαδικασία), δ) Το βασικό υποκείμενο που ώθησε στη μετάβαση (το εμπορικό ή το παραγωγικό κεφάλαιο), ε) Οι σχηματισμοί του καταμερισμού της εργασίας και οι κοινωνικές ομάδες που χαρακτηρίζουν την εδραίωση του καπιταλισμού και στ) Η ιστορική φάση και οι κοινωνικές δομές της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Η διαδοχή νέων και πιο διευρυμένων καταμερισμών εργασίας (μετά την καπιταλιστική ολοκλήρωση) που λαμβάνουν τον ονοματισμό της «επανάστασης», δημιουργεί την αξίωση για πρόσθετες επεξεργασίες και αναστοχασμούς. Είναι ένα εκκρεμές ερώτημα το αν όλες οι μεταβολές στην παραγωγική και εργασιακή οργάνωση ή κάποιες από αυτές είναι πραγματικές επαναστάσεις ή κατ’ ευφημισμό χαρακτηρισμοί. Η προοπτική της συνέχειας και οι εναλλακτικές επιλογές αφορούν και στις σημερινές κοινωνικές δομές.
[Οι κατάλληλοι υποψήφιοι για να υποβάλλουν και να κριθούν στη συγκεκριμένη θέση είναι επιθυμητό να έχουν εκπαίδευση στην κοινωνιολογία και ιδίως στην κοινωνιολογική θεωρία (κλασική και σύγχρονη). Οι δημοσιεύσεις τους και οι διερευνήσεις τους είναι χρήσιμο να λαμβάνουν υπόψη τους και να επεξεργάζονται τις εισηγήσεις του A. Smith, όπως και τις αναλύσεις του Κλασικού Μαρξισμού (K. Marx, F. Engels), του É. Durkheim, του Th. Veblen, του M. Weber, του W. Sombart, του A. Pirenne, του M. Dobb, του P. Sweezy, του R. Brenner, του R. Dahrendorf, του F. Braudel, του I. Wallerstein, του D. Bell, του A. Gorz, του E.O. Wright, των P.A. Hall & D. Soskice, της V.A. Schmidt και του B. Amable. Οι επιστημονικές συνεισφορές των υποψηφίων είναι χρήσιμο, να διασυνδέουν τις εμπειρικές πραγματικότητες (με τεκμήρια και σε ευρείες χρονικές διάρκειες), με τις προαναφερθείσες θεωρητικές προσεγγίσεις].