ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Η κοινωνική και, ιδίως, η κοινωνιολογική θεωρία έχουν ως ένα σημαντικό επίκεντρο της θεώρησής τους το ζήτημα της κοινωνικής αλλαγής. Το ερώτημα σχετικά με την κοινωνική διατήρηση ή την αλλαγή τίθεται διλημματικά από την εποχή της εδραίωσης της «νεωτερικότητας» και την αποκρυστάλλωση των θεσμικών μεταβολών που τήν επιβάλλουν. Οι κοινωνικές ανάγκες (19ος αιώνα), δημιουργούν αξιώσεις για τον δραστικό μετασχηματισμό της αστικής νομιμότητας και της λειτουργίας του καπιταλισμού, ακόμη και με επαναστατική μορφή. Οι αντιστάσεις από τις εδραιωμένες κοινωνικές δυνάμεις δημιουργούν το αναγκαστικό υπόστρωμα για την μεταρρυθμιστική κοινωνική μεταβολή. Η παρεμβολή, τον 20ο αιώνα, γνωστών θεωριών για την κοινωνική διατήρηση αντιτείνει στην αναγκαιότητα της δραστικής κοινωνικής αλλαγής και επικοινωνεί, στη μεταπολεμική εποχή, με την αξίωση περί της θεσμοποίησης των κοινωνικών συγκρούσεων. Οι ανατροπές στο τέλος του 20ου αιώνα επέτρεψαν την ανασύνθεση μέρους της προγενέστερης θεωρητικής υποδομής περί της κοινωνικής διατήρησης. Ενίοτε η ταύτιση της «μεταρρύθμισης» με τις αποκαθηλώσεις των κοινωνικών ή οικονομικών δικαιωμάτων, παρεμβάλλουν την εκτίμηση πως η κοινωνική ευημερία είναι το αποκλειστικό δημιούργημα της δράσης των ιδιωτικών οικονομικών θεσμών. Το σταθερό έδαφος της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί. Σε αυτή τη βάση είναι χρήσιμη η εξέταση της προοπτικής για την κοινωνική αλλαγή. Η μελέτη της δυναμικής κινημάτων, τα οποία εκτιμάται πως συνεισφέρουν στην κοινωνική αλλαγή, συμπεριλαμβάνεται στα περιεχόμενα του παρόντος αντικειμένου.
[Οι κατάλληλοι υποψήφιοι για να υποβάλλουν και να κριθούν στη συγκεκριμένη θέση είναι επιθυμητό να έχουν πλήρη εκπαίδευση στην κοινωνιολογία και ιδίως στην κοινωνιολογική θεωρία (κλασική και σύγχρονη). Οι δημοσιεύσεις τους και οι διερευνήσεις τους θα μπορούσαν να λαμβάνουν υπόψη τους και να επεξεργάζονται, με την ευρύτερη δυνατή συμπερίληψη, μεταξύ άλλων, τις εισηγήσεις του A. Comte, όπως και τις αναλύσεις του Κλασικού Μαρξισμού (K. Marx, F. Engels), του É. Durkheim, της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (A. Bebel, E. Bernstein, Κ. Kautsky), του V.I. Lenin, του M. Weber, του V. Pareto, του P. Sorokin, του G. Lukács, του T. Parsons, του Κ. Polanyi, του C. Wright Mills, του R. Dahrendorf, του A. Giddens, του A. Gorz και του E.O. Wright. Οι επιστημονικές συνεισφορές των υποψηφίων είναι χρήσιμο να διασυνδέουν τις εμπειρικές πραγματικότητες (σε ευρείες χρονικές διάρκειες), με τις προαναφερθείσες θεωρητικές προσεγγίσεις].