Πολιτική Ιστορία του Ελληνικού Κράτους (τέλη 19ου αιώνα - μέσα 20ού)

Η θέση έχει ως αντικείμενο τη μελέτη της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους με ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο που αρχίζει με την Αρχή της Δεδηλωμένης (1875) και τελειώνει με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1940). Περιλαμβάνει τη μελέτη της Μεγάλης Ιδέας, των διαδοχικών αποπειρών υλοποίησής της και των ποικίλων ερμηνειών της. Τις επιπτώσεις της αλυτρωτικής πολιτικής στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής του κράτους αλλά και στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τις διαδοχικές επεκτάσεις της κρατικής επικράτειας και την επιρροή τους στις αντιλήψεις περί κυριαρχίας και εθνικής ταυτότητας καθώς και στην κατασκευή του σώματος των πολιτών. Τη Μικρασιατική Καταστροφή ως τομή στην ελληνική πολιτειακή και πολιτική ζωή. Τη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων έναντι των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων εξελίξεων. Το κομματικό φαινόμενο με τις μεταλλάξεις του και τις συγκρούσεις μεταξύ των πολιτικών φορέων και ιδεολογιών. Τον ρόλο του Θρόνου, της Βουλής, της Εκκλησίας, αλλά και προσώπων στην πολιτική ζωή καθώς και τις παρεμβάσεις του Στρατού και στρατιωτικών. Την πολιτική διαχείριση κοινωνικών διεργασιών και συγκρούσεων (αγροτικό και γλωσσικό ζήτημα, ένταξη προσφύγων, ανάδυση εργατικού και φεμινιστικού κινήματος κ.ά.). Τις παλαιότερες και νέες πολιτικές ιδεολογίες και τη συνομιλία τους με αυτές που κυριαρχούν στην υπόλοιπη Ευρώπη.